Poëzieweek 2026
De Metamorfose van Rataplan
Dialoog van hoop
Kijk, voor je Rataplan binnenkomt, even omhoog. Zie je de zin op onze gevel? We vroegen Antwerpse Stadsdichter Esohe Weyden om een gedicht te schrijven over jazz, niet omdat jazz zich makkelijk laat vastleggen, maar net omdat het dat niet dot. Jazz leeft van ontmoeting, van reageren en vooral van luisteren, iets waar we deze dagen veel van kunnen leren. Het is een kunstvorm die voortdurend transformeert en in beweging is, open staat voor nieuwe stemmen en altijd in dialoog is met wat er om ons heen gebeurt. En dat is precies wat we bij Rataplan willen aanmoedigen. In die voortdurende verandering schuilt ook hoop: de mogelijkheid om telkens opnieuw te beginnen, om samen nieuwe kleuren te bedenken voor wat nog moet komen. 'Dialoog van hoop' verwoordt dat gevoel heel treffend. Het gedicht kijkt vooruit, zonder te vergeten waar het vandaan komt. De zin die nu onze gevel siert, vat die collectiviteit, verbinding en verbeelding voor ons perfect samen: 'We bedenken de kleur van de hemel waarin morgen opkomt'.
Lees hier het prachtige gedicht:
Interview met Esohe Weyden
‘Ik schrijf voor en liefst mét mensen’
Goeiemiddag Esohe, op vraag van Rataplan schreef je een gedicht over jazz in Antwerpen, ‘Dialoog van hoop’. Hoe kwam dit tot stand?
Voor dit gedicht verdiepte ik me in iconische Amerikaanse jazzzangers en de ontstaansgeschiedenis van de jazz. Zo ontdekte ik hoe sterk de muziek is verbonden met burgerrechtenactivisme en het streven naar gelijkheid. Diezelfde strijdlust herken ik in de mondige en geëngageerde inwoners van Antwerpen. Daarom voelde het logisch om jazz als vorm van verzet te koppelen aan de Antwerpenaar – een thema dat ik als stadsdichter nog niet aansneed.
In je andere gedichten lees ik nochtans ook engagement?
Zeker, maar het activistische zat er nog minder in. Met deze opdracht kon ik die stem sterker laten klinken. Vrijheid van meningsuiting is tenslotte belangrijker dan ooit.
En tegelijk is de jazzmuziek zelf sterk aanwezig in het gedicht.
Er zitten duidelijke verwijzingen in naar jazz, ritme en groove. Vanuit mijn spoken word-achtergrond schrijf ik sowieso ritmisch, maar hier liet ik bewust hoofdletters en leestekens weg, zodat de tekst even vrij kan vloeien als jazz.
Wat betekent Rataplan voor jou?
Rataplan is de hub van de stadsdichters: niet mijn vaste werkplek, maar een trouwe partner. Binnenkort ga ik er in residentie met de stadsdichters van Rotterdam en Kortrijk om samen een voorstelling te maken.
Net zoals voor Rataplan lijkt de community voor jou heel belangrijk.
Absoluut. Ik schrijf voor mensen, en liefst mét mensen. Bij elk stadsgedicht zoek ik naar een participatief element.
Ademt je werk daarom vaak hoop?
Dat heeft vooral te maken met wie ik ben. Ook bij zware thema’s wil ik lezers niet achterlaten met een machteloos gevoel. Een sprankeltje hoop maakt moeilijke onderwerpen draaglijker.
Je stadsgedichten zijn te zien in het straatbeeld, zoals op de gevel van Rataplan. Hoe voelt dat?
Het blijft bijzonder om iets intiems zo groot te zien. Maar het is een prachtige, laagdrempelige manier om poëzie te delen met voorbijgangers.
Tot slot: wat is jouw hoop?
Dat poëzie minder elitair wordt en écht toegankelijk. En dat ik als stadsdichter mag blijven putten uit de stad en haar inwoners, en zo een impact mag hebben.
Tekst door Katrien Jacobs
Foto © Lisa Weyden
Foto © Lisa Weyden