Interview Nicolas Delalieux en Nathalie Goossens

Familievoorstelling Excuses voor het Ongemak

Nicolas en Nathalie maakten deel uit van de Koekelbergse Alliantie van Knutselaars (K.A.K.), een collectief van theatermakers en kunstenaars. Voor het eerst sinds 2018 maken ze samen een nieuwe voorstelling voor kinderen, waarin ze zich afvragen: wat is eigenlijk vies? 

‘Kinderen vinden weinig vies’


Dag Nicolas en Nathalie, samen met Annelore Crollet, Jeroen Stevens, Tina Schott en Lucas van Haesbroeck maken jullie Excuses voor het ongemak. Waarover gaat deze familievoorstelling?  
Nathalie: De voorstelling onderzoekt wat we vies vinden en hoe dat verschilt van persoon tot persoon. We hebben gekozen voor een ontmoeting met kinderen vanaf vier jaar, omdat wetenschappelijk is aangetoond dat kinderen tot ongeveer hun vijfde weinig vies vinden: ze moeten immuniteit opbouwen en daarom met zoveel mogelijk dingen in aanraking komen.  

De excuses zijn dus eerder gericht naar de volwassenen?  
Nicolas: Inderdaad. We zijn benieuwd hoe volwassenen diezelfde vieze dingen ervaren. Het is niet onze bedoeling om te choqueren, maar om te onderzoeken. Door kinderen en volwassenen samen te brengen, merk je dat er ook een andere kijk op de dingen mogelijk is.  

Wat vinden jullie zelf vies?  
Nathalie: Via onze partner Rif konden we in twee kleuterscholen rond het thema ‘vies’ werken. Tijdens een slakkenrace merkte ik het verschil: terwijl de meeste kinderen die slakken zonder aarzelen vastpakten en zelfs op hun gezicht zetten, had ik moeite om ze aan te raken.  
Nicolas: We namen ook bokalen mee met een bloem, een boterham met kaas, een vis en een citroen. Week na week bekeken we hoe die veranderden. De bokaal met de rotte vis openen, was voor mij pure horror.  

Het is niet de eerste keer dat jullie een voorstelling voor kinderen maken?  
Nicolas: Nee, samen met de artiesten van K.A.K., een collectief uit Brussel, maakten we SNØW, een voorstelling over klimaatverandering. We hadden zin om opnieuw voor kleuters te werken, omdat die zo direct reageren en vaak ontzettend grappig zijn.  

De voorstelling combineert beeld, muziek en weinig taal. Vanwaar die keuze?  
Nathalie: We willen ons rechtstreeks tot het gevoel richten. Daarom proberen we een taalloze voorstelling te maken. We betrekken ook een muzikant bij het creatieproces, Jeroen Stevens. Hij speelt live mee en brengt een hele wereld binnen.  
Nicolas: Daarnaast werken we samen met FroeFroe. Tijdens de repetities mogen we materiaal uit hun atelier gebruiken om te experimenteren. Later geven we dat verder vorm met beeldend kunstenaar Tina Schott en lichtkunstenaar Lucas van Haesbroeck.  
Nathalie: Het wordt geen figurentheater zoals bij FroeFroe, al kan het wel zijn dat we soms inzoomen op een klein tafereel.  

Hoe komt het dat jullie elkaar na de opheffing van K.A.K. blijven vinden?  
Nathalie: Dat het collectief is gestopt, betekent niet dat het artistieke verhaal eindigt.  
Nicolas: Doordat we zo lang hebben samengewerkt, hebben we een vergelijkbaar ambacht ontwikkeld. En we delen dezelfde humor.  

Beschouwden jullie K.A.K. als een soort community, en leeft dat voort?  
Nathalie: Door samen dingen te initiëren, vorm je vanzelf een community. Ik voel me geen eenzame maker. Als ik een idee heb, weet ik waar ik terechtkan.  
Nicolas: Een idee wordt rijker wanneer je er met anderen over kunt praten of eraan kunt werken.  

Tekst door Katrien Jacobs

Foto © Annelore Crollet