Rataplan geeft elk seizoen ruimte aan vernieuwende en opkomende artiesten om eigen werk te ontwikkelen en te presenteren. Ze werken vijf dagen aan een nieuw muzikaal project of een artistieke verdieping met muzikale gasten. Deze residentieweek sluit af met een toonmoment.
Rataplan schept een professioneel kader, deelt netwerken en expertise en stimuleert artistieke projecten die nadien doorstromen in de bredere jazzscene.
We stellen graag de Artists in Residence van seizoen 2026 - 2027 aan u voor.
Catharina is een experimentele pianist op zoek naar een alternatief klankenpalet voor de akoestische piano. Dat doet ze onder andere door akoestische klanken live te manipuleren via elektronica, deze te versterken en te laten resoneren doorheen de volledige piano (zangbodem, klankkast, snaren). Zo ontstaat een eigenzinnig klankuniversum waarvan ze de verschillende muzikale mogelijkheden via improvisatie en compositie verkent.
Ook hoopt Catharina beweging sterker te betrekken bij haar uitvoering. De piano is een erg statisch instrument, zowel fysiek als symbolisch. Als een van de meest traditionele keuzes als leerinstrument van de klassieke muziek wil Catharina deze status openbreken door middel van haar elektronische ingrepen maar ook via beweging. Tijdens haar residentie zal Catharina onderzoeken hoe ze van de piano een meer fluïde object kan maken via scenografie of textiel.
Chimaera is een flexibele groep die jong talent en ervaren artiesten samenbrengt om kennis te delen en te experimenteren met nieuwe artistieke vormen. Tijdens hun residentie werken ze verder aan hun performance Mycelium, waarin ze onderzoeken hoe verbinding kan ontstaan tussen performers, publiek, ruimte en materie. Meer specifiek onderzoeken ze hoe ze een diepere verbinding met het publiek kunnen creëren en hoe de vluchtigheid en ritualiteit van een performance daarin een rol spelen.
Chimaera: Silke Hamers (zang, dans), Fedra Coppens (viool, trombone, zang, electronics), Lotte De Munck (viool, zang), Esther Coorevits (altviool, zang), Ceres Lauwers (cello, zang), Arto Van Roey (elektrische gitaar, zang) en Lisha Chen (dans).
Met Anaphora neemt het internationale trio van Amalia Deorsola (piano), Marco Luparia (drums) en Sofia Eftychidou (contrabas) jazz mee op een onverwachte omweg — een traject dat voert langs de cycliciteit van de Balinese gamelan, de Indiase konnakol en de stuwende pulsen van dansmuziek — die samenkomen in een frisse benadering van hedendaagse jazz. Het resultaat is een broeierige, ontembare energie gevoed door transculturele invloeden.
Het trio verzamelt zich rond pianist en onderzoeker Amalia en haar interesse in de mogelijkheden van de piano. Amalia is gefascineerd door hoe het instrument door verschillende culturen reist en tegelijk geworteld blijft in westerse muziektradities. Door de piano fysiek anders te prepareren, wil ze experimenteren met elementen zoals (micro)tonaliteit, timbre en ritmiek om de klassieke pianotraditie uit te dagen.
Gedreven door een voortdurende nieuwsgierigheid wil de band tijdens zijn residentie ook experimenteren met meditatie, dans en beweging. Deze disciplines vloeien in elkaar over, steeds vertrekkend vanuit het idee dat kunst verankerd is in een bredere sociale context.
‘Ik wil met mijn sound emotionele eerlijkheid bereiken.’
Als autodidact vond Alice op natuurlijke wijze haar weg naar muziek. Ze komt uit een muzikale familie en speelde jarenlang bas in haar slaapkamer, tot ze de stap naar buiten zette en al snel haar draai vond in verschillende projecten. Ze speelde concerten in heel België en op internationale podia. Zoals ze zelf zegt: ervaring is de beste leerschool.
Vandaag staat Alice aan het hoofd van haar eigen band. Voor het eerst neemt haar zang een centrale plaats in, een rol die ze tijdens haar residentie bij Rataplan verder zal ontwikkelen. Geïnspireerd door een breed scala aan genres — soul, jazz, groove en Caribische muziek, waar haar familie haar wortels heeft — verkent Alice deze invloeden via improvisatie en experiment.
Tijdens haar residentie zal Alice onderzoeken hoe ze de muziek die ze graag speelt nog meer eigen kan maken, zonder daarbij het groepsgevoel van de band uit het oog te verliezen of genres te intellectualiseren. Voor haar staat het gevoel van de muziek altijd centraal.